می خواهم از کنکور بگویم.از جنگی تن به تن.بی رحم.خشن.نا عادلانه.ولی مهم و سرنوشت ساز.

می خواهم از فرماندهان ای جنگ بگویم ولی نمی دانم چه بگویم...

روزگاری نه چندان دور معلم مظهر ایستادگی.ایثار.مهربانی و دوستی خالصانه بود.عشق به دانش آموزان و شوق آموختن به افرادی که در آینده.شاید فقط سلامی نثار روح بزرگ آن خوبان می کردند.در چشمان بی ریا و مهربانشان موج می زد.کلامشان گرم و سراسر امید بود نسبت به آینده ای که شاید خود نیز می دانستند آن گونه که ترسیمش می کنند محقق نمی شود.خشم آنها فقط برای استعداد هایی بود که زیر پای شیطنت های کودکی و نوجوانی می پژمرد و هر گز به ثمر نمی رسید.صداقتشان در عمل و گفتار جداناشدنی بود.از شخصی می گویم که با خاک تخته و گرد گچ موی خود سفید می ساخت و چینی بر چین صورت خود می افزود.شاید دلیل آن همه سخاوت و مهربانی شروع نشدن جنگ تن به تن کنکور بود!!!واما امروز...

اینجا کلاس درس است.میدان جنگی تن به تن که نامش را کنکور نهاده اند و قبولی در آن از قبولی در بهشت هم سخت تر است هم مهم تر! و گاهی حتی قبولی در یکی مانع از قبولی در دیگری است.دیگر به جای ایثار سخاوت درچشمان معلم خود.آتش رقابت را می بینم و به جای صلابت و استقامت عجله ای ناخوشایند.

همه چیز فدای هدفی می شود که حتی تحقق آن هم این آتش تیز و سوزان را خاموش نمی گرداند.چون جنگ هنوز پابرجاست.

تب کنکور داغ است.همه در حال دویدنند و در این میان فرماندهان این میدان به جای دستگیری از سربازان خسته و مضطرب خود فقط برد را می خواهند و تازه به شدت از کمک گرفتن از فرمانده ای دیگر بیزارند ولی در هنگام اعلام نتایج این جنگ عظیم فقط سربازانند که یا پاداش می گیرند و ترفیع رتبه می یابند یا مجازات می شوند و...

فرماندهان محترم جنگ ما.از فرماندهانی که از میدان اصلی جنگ می آیند ناراحتند.آنها را غریبه معرفی می کنند و به سربازان خود هشدار می دهند که بعد از اتمام جنگ این فرماندهان غریبه سربازان خود را به سرنوشت خواهند سپرد وبه سوی میدانی دیگر خواهند رفت ولی نمی دانم چرا وقتی این سربازان خسته در چشمان فرماندهان غریبه می نگرند هنوز آثاری از مهربانی و توجه را در آنها در می یابند ولی فرماندهان خودی دیگر مهربان نمی شوند.جالبترین و شاید دردناک ترین صحنه ی این جنگ زمانی است که فرماندهان.سربازان را به حال خود رها کرده و با هم وارد جنگ می شوند و برای هدفی نامعلوم(شاید غنیمت های جنگی!)جنگ سختی را آغاز می کنند که برد و باخت این جنگ عظیم به حال این سربازان در انتظار حکم هیچ تاثیری ندارد...!

می خواهم از اشک های نهفته ی سربازانی بگویم که از نگاه فرماندهان جنگ مخفی است شاید چون آنها از ترس فرماندهان دیگر حتی چشمان خود را هم زیر کلاه خودشان پنهان ساخته اند!

آنها به جای یاد دادن فنون رزم و به جای نشان دادن فتوت و مردانگی در این میدان کارزار.اسب تاختن را آن هم فقط به قصد جولان دادن خود به سربازان دستور می دهند.در این میدان کم نیستند فرماندهان مهربانی که چون نمی توانند بجنگند از میدان کنار رفته و از مجروحان این جنگ پرستاری می کنند.همه فقط هدف را می نگریم و به یاد نمی آوریم که آیا هدف وسیله را توجیه می کند یا نه؟فرماندهان به خاطر کوچک ترین اشتباه سرباز مضطرب و خسته ی خود که دیگر توانی برای ادامه ی این جنگ برایش نمانده  و سردرگم چشم در نگاه فرمانده اش دوخته تا وی با حکمی عادلانه.دستی مهربان.نگاهی گرم.امید را به او باز گرداند.خطاکار خوانده می شود و به سخت ترین مجازات ها می رسد.آخر اینجا میدان جنگ است...!و حتی فرماندهان هم فراموش کرده اند که نتیجه ی این جنگ برای سربازان است.این جنگ به اندازه ای سخت و هولناک است که سربازان نمی توانند ساعتی میدان را ترک کنند و فقط پایگاه های خود را عوض می کنند و گواه این امر ترافیک سنگینی است که از خیل عظیم سربازان خسته(شب هنگام که به سوی خوابگاه خود می روند)ایجاد می شود... .

آیا جز این است که هدف همه در اصل رسیدن به دوستی و مهربانی و در پرتو این دوستی و مهربانی رسیدن به اهداف دیگر است؟لیک گویا این میدان جنگ جور دیگر طلب می کند.فرماندهان به سربازان خود فقط جنگ را می آموزند ولی به آنها نمی گویند که تکلیف درباره ی سربازی مجروح که در کنار پایت به خون غلتیده چیست؟و اگر از آنها بپرسید در مقابلت سکوت خواهند کرد یعنی اینکه(اینجا میدان جنگ است).نمی خواهم باور کنم که تمام گل های محبت و دوستی به هنگام وزش باد گرم و سوزان کنکور خواند سوخت!!!

در این جنگ تن به تن.فرماندهان گاه خشمگین می شوند و مجازات می کنند.گاه با مهربانی تو را از میدان بیرون می گردانند و هرگز به خود نمی گویند که مگر من برای این سرباز نمی جنگیدم پس چرا اکنون آنها برای من می جنگند؟!!!

اگر در این میدان.فرماندهی بهتر فرماندهی کند.فرماندهان دیگر به جای راهنمایی خواستن و مشورت کردن با او و ارتقای خود.سعی در به زیر کشیدن فرمانده بهتر دارند و غم انگیز تر آن که سربازان نیز به تقلید از فرماندهان خود سربازی را که بهتر بجنگد به زیر می کشند جای آن که از او پرواز را یاد بگیرند.

اکنون قضاوت با شما:اینجا کلاس درس است یا میدان جنگ؟؟؟مگر نه این است که هدف از کنکور رسیدن دانش آموزانی به قله های کمال و علم است که بیشتر تلاش کرده اند و تشکر از استادانی است که بهتر دانش آموزان خود را تعلیم داده اند؟؟؟مگر نه این است که هدف ما از کنکور موفقیت دانش آموزانی است که در این مدت نمونه تر از سایرین در امور تحصیلی و تربیتی بوده اند.تابتوانیم چرخ فردای مملکت خود را با خیال آسوده به دست توانای آنها بسپاریم؟!!!

پس چرا این دانش آموزان تبدیل به سربازان خون ریزی شده اند که هدف خود را فراموش کرده و در این جنگ بی پایان فقط به پیش می روند تا گذر کنند شاید چون نگاههای غضب آلوده ی فرماندهان خود را ندارند و شاید چون هنوز به باور نرسیده اند که چرا می جنگند؟چرا تبدیل به سربازانی شده ایم که از دیدن اشک های هم رزم خود ناراحت نخواهند شد و بی تفاوت از کنارش می گذرند و چرا معلمانی که تا دیروز هر آنچه داشته اند در طبق اخلاص گذاشته و تقدیم بچه ها می کردند تبدیل به فرماندهان این جنگ شده اند و حتی این آتش را شعله ورتر می سازند؟!!!

بپذیرید که هدف را گم کرده ایم و در این میان ما دانش آموزان که دیگر سربازان جنگی هستیم بیشترین تلفات را خواهیم داد ولی هنوز فرماندهان از دیدن صورت های خسته و نگاه های سرد و مضطرب ما ناراحت نمی شوند و فقط خوب بودن فرمانده ای را به باد تمسخر می گیرند که گرچه از قرار گاه دیگری به قرار گاه ما می آیند ولی هنوز آینده ی سربازان خود را(اگرچه اهل جایی دیگر)به دست لجاجت های خود نمی سپارند و با تمام این اوصاف باز هم آتش بس اعلام نمی کنند!!!